صحبت های ما یک طرفه است. اون از خودش میگه منم از خودش.مادرم رو میگم. سعی میکنم هر دو سه روز یک بار باهاش صحبت کنم ولی تمام حرفهایمان خلاصه میشه در خودشو پدرم و اوضاع و احوال اقوام. میپرسه حال تو و امین چطوره و تنها در چند کلمه میشنوه که حال ما خوب است. این که دیشب خواب خیلی بدی دیدم و از شدت غصه از خواب پریدم رو از من نمیشنوه. اینکه چقدر سر کار پر از تشویش و نگرانیم رو از من نمیشنوه. اینکه از درون آشوبم رو نمیفهمه و قرار هم نیست بفهمه. جای کابوس های گاه و بی گاهم نیز فقط در دل من است و قرارهم نیست کسی جز خودم وارد دنیای پر از نگرانی و غمگینم شود. مادر قراره فقط از زبان خودم بشنوه که من خوبم. هم خوبم و هم خیلی خوشبخت. آب در دلم تکون نمیخوره و نخواهد خورد. همیشه همین بوده. کلا همیشه همه از خودشون میگن منم از خودشون.به این وضعیت عادت کردم. به قدری عادت کردم که ذره ای غیر از این اتفاق بیفتد بهم میریزم. کلا هیچ وقت هیچکس قرار نیست از درونم خبر دار شود. عادت کردم که همیشه تنهایی بجنگم و سهم دیگران در زندگیم تنها در جشن پیروزی گاه و بی گاهم باشد. درست که فکر میکنم چیزی جز چالش و جنگیدن در زندگیم نمیبینم. برای به دست آوردن معمول ترین حق و حقوق زندگیم همواره در حال جنگیدن بوده ام.    میدونم که خیلی وقته که ننوشتم. خیلی وقته که نخواستم بنویسم. همین نوشتن که عمری بهم آرامش داده حالا چند وقتیس از نظرم کاری بیهوده و عبث شده . الان شما که خواننده نوشته های من هستید قطعا نمیدانید که من سه ماهی میشه که محل کارم عوض شده و کلی اتفاقات ریز و درشت تا به امروز در محل کارجدیدم برایم پیش آمده است. اینم نمیدونید که یک سالی هست که من نتوانستم در چالش بچه دار شدن به جایی برسم و چیزی جز شکست ادامه مطلب

سلامبعد از مدت ها سلام. سلامی از جنس او. او که هر چه داریم از اوست.درست هفته پیش بود که با خانم دکتر گرم صحبت بودیم. در لا به لای حرفام یکی از سوال هایی که ذهنم را درگیر کرده بود را بیان کردم."خانم دکتر، چطور میشه یکی که اینقدر بدی به دیگران میکنه، کسی که اینقدر پشت سرش آه و نفرینه ، داره اینقدر خوب زندگی میکنه. بدون هیچ مشکلی در پول و جاه و مقام غرق است ."خادامه مطلب

این روزها به طور عجیبی بد می گذرد. بدتر از آن چیزی که بشود تصور کرد. مدام پشت سر هم بد شانسی از در و دیوار می ریزد. تنها اتفاق مثبت زندگیم این بود که در 20 شهریور ماه از پایان نامه ام به بهترین نحو ممکن دفاع کردم و الان در انتظار آماده شدادامه مطلب

اسفندی دیگر آمد. اسفند و شلوغی پایان سال. اسفند و تلاش برای پایان دادن به چیزهایی که از ابتدای سال یا شاید هم از سال های قبل تا الان ذهن و روحم را درگیر خودش کرده. یا شاید هم تلاش برای آغاز فصلی نو در زندگی....... به طرز وحشتناکی درگیرم. به طرز وحشتناکی در ذهنم منتظر وقوع اتفاقاتی هستم که برای رسیدنادامه مطلب

نمی دونم تا کجای زندگیم نوشتم. یه مدتی هست که زیاد دستم به نوشتن نمیره شاید مشغله زندگی نمیزاره. شاید هم تردید در نوشتن دارم. یا شاید هم بی فایده بودن این کار . تغییر نگرشم نسبت به افراد و یا وقایع زندگیم که در اینجا ازشون نوشتم هم در این امر بی تأثیر نیست. هر دلیلی که دارد امروز به اینجا آمدم تا بنادامه مطلب

ناگهان یاد تو افتادم. کودک بودم. خیلی کودک تر از آن چیزی که بشود نامش را کودک گذاشت ولی درست یادم هست. درست به یاد دارم آن روز را. شاید فقط 5-6 سال داشتم و تو دختر بچه ای 14-15 ساله بودی. اسمت الهه بود. یک دختر بندری با چشمان سبز و جذاب. با اینکه کودک بودم و خیلی چیزها را نمیفهمیدم ولی به خوبی میتوادامه مطلب

بالاخره شد. قبل از عید ازتون خواسته بودم برام دعا کنید که دو تا موضوعی که در زندگیم به شدت ذهنم را درگیر خودش کرده به سرانجام برسد. یکی از آن ها قبل از عید به وقوع پیوست ولی دیگری ... باید از همین جا بلند اعلام کنم در تاریخ 1396/02/29 در ساعت حدود 18:30 موضوع شخصی زندگیم که برایم یک جورایی معضل شده ادامه مطلب

همیشه تا به امروز هر زمان که با هم تنها میشدیم و حرف از آینده ی نامعلوممان میشد من سریع میگفتم بچه اولویت زندگی ما نیست و نباید هم باشه. من تو را دارم و تو هم مرا و همین بس. بچه ای هم باشد خوب است ولی الزام نیست. اصلا من بچه نمی خوام. هر چی فکر میکنم دردسر زیاد داره. اگه بچه ای بیاد امکان داره بین مادامه مطلب

عزیز من روزها از پی هم میگذرند و من در تمام این مدت دغدغه ام به وجود آوردن توست. تویی که نمیدانم دختری یا پسر و نمیدانم باید چگونه صدایت بکنم. این روزها در من تشویشی از شدن و نشدن از ناامیدی و امید موج می زند. لحظه ای حس میکنم که در به وجود آوردنت به نتیجه مطلوبمان رسیده ایم و لحظه ای دیگر ناامیدانهادامه مطلب

عزیز من! قبل تر، از تو خواستم که بیای. به تو گفتم که من و بابات تمام تلاشمون رو این ماه کردیم. و دروغ نگم تمام حواسمون فقط و فقط به تو بود. از اول این هفته، گه گاهی حالت تهوع دارم. زیر دلم گاه گاهی تیر میکشد. پهلو درد نیز گاهی. کشاله های رانم نیز موجی از درد در آن حرکت میکند. کمر درد را که نگو. دیرادامه مطلب

میدونم که خیلی وقته سری به خلوتم نزدم. اونقدر مشغله درسی و کاری و صد البته زندگی مشترکم زیاد بوده که فرصتی برای گذراندن در خلوتم پیدا نکردم. دیروز در دانشگاه پروژه عظیمی رو من و یکی از همکلاسیهایم ارائه دادیم که در نوع خودش بی نظیر بود. دو نفر بودیم که باید روی این پروژه کار می کردیم و مثل اغلب پروژه های قبل، این من بودم که به تنهایی تمام بار رو بر دوش کشیدم و در آخر به نام هر دویمان تمام شد. یک هفته تمام، فکر و ذهنم را درگیر خودش کرده بود. اونقدر درگیر بودم که دست چپم بی وقفه در آن ایام از فشار عصبی درد میکرد. دیروز وقتی اسلاید آخر را با موفقیت توضیح دادم و درست وقتی که همکلاسی هایم برایم دست زدند و از انتهای کلاس صدای ناآشنایی بلند فریاد زد عالی بود، درست در همان لحظه از شدت خستگی و فشار روحی و روانی فروریختم. همه در شگفت بودن که چقدر روی این پروژه وقت گذاشته بودم و برخلاف انتظارشان که باید پس از تحسین های استاد و حضار ، از خوشی در خود نگنجم من آنقدر خسته بودم که نمی توانستم حسی به نام خوشحالی را نشان دهم. وقتی در جای خود آرام گرفتم به یکباره غم عظیم و پوچی مطلقی تمام روح و جسمم را ادامه مطلب

دیشب بود. آره ... دیشب بود که ذره ای از من در میدان انقلاب در خیابان جمالزاده در مقابل آش فروشی نیکوصفت، جا ماند. برای خرید چند کتاب دانشگاهی به خیابان انقلاب رفتیم. پس از خرید کتاب، احساس گرسنگی باعث شد که سر از آش فروشی معروف منطقه در بیاریم. ازدحام جمعیت باعث شد به سختی خودمان را به جلوی کانتر سفارش برسانیم. در لحظه ای که باید سفارش میدادیم به یک آن، خانواده ام (پدر، مادر و تنها خواهرم) از جلوی چشمم رد شدند. بی مهابا رو بهش کردم و گفتم میخوام یه ظرف آش هم برای پدر مادر خودم و یکی هم برای پدر مادر تو بگیرم. در مورد پدر مادر خودش در ابتدا مخالفت کرد. گفت زیادامه مطلب

با آمدن سال جدید یک سال دیگر هم به عمر من و تو اضافه شد. به خودم که نگاه میکنم مهربان تر شده ام. دلسوزتر. تنهاتر. غمگین تر و منزوی تر. پر فشار و استرس نه ؛ ولی پر مشغله. کدبانو نه ؛ ولی خانه دار. لال نه ، ولی ساکت. غم خوار نه ؛ ولی دلسوز. بی دغدغه و بی کار نه ؛ ولی بی حوصله. من خسته هست. از هجوم نقاب های رنگارنگ. من؛ خسته هست. از دویدن های بی مقصد. از ایستادن های بی حاصل. از خندیدن های مصنوعی. و از من؛ خسته هست.... به خودم که عمیق تر نگاه میکنم تو را هم میبینم که در کنارم و گاهی در مقابلم ایستاده ای و این فرتوت و خسته را نزاره میکنی. تو چیز دیگری از من می بینی. تو مرا خوادامه مطلب

سلام از تو مینویسم. امروز، وقت، و هوش و حواسم تنها سمت توست. امروز که نه. یک هفته ای هست که تو لحظه لحظه در ذهنم قدم میزنی. قدم که نه. تند تند راه میروی. بعضی وقتا هم میدوی. آنقدر سریع میدوی که گاهی، هم خودت به زمین میخوری و هم من، و هم روح و روانم، و هم احساسم. اگر این مطلب بی سر و ته و گسسته از آب در آمد عذر میخواهم. آنقدر در نوشتن از تو هیجان و ترس و اضطراب و غم و البته سیلی از بغض و اشک دارم که آنقدر که باید قادر به تمرکز در نوشتن نیستم. سارای عزیزم امروز من از تو مینوسم و شاید فردا روزی، شخص دیگری از من. این است رسم زندگی. این است که تو امروز نیستی و شاید فردادامه مطلب

چند وقت پیش با یکی از دوستان برای تنیس بازی کردن و بعد هم استخر قرار گذاشتم. دوست صمیمی که نه. یک دوست معمولی. خوب دوست معمولی هم که نه. یک همکار. یک همکار خاص یا همیشگی یا کسی که حداقل در واحد ما باشد هم نه. یک همکار معمولی که شاید به واسطه اینکه همبازی تنیس بود بیشتر از بقیه او را ملاقات می کنم. بیشتر از بقیه که نمیدونم دقیقا بیشتر از کی. فکر کنم دست کم 8 ماهی میشد که ندیده بودمش. شاید چون 8 ماهی میشه که تنیس بازی نکردم یا حال و حوصله استخر رو نداشتم. اسمش آناهیته. آناهیت نه. آناهید. و من سخت اسمش را قادر به ادا کردنم. چند باری رو کلمه دال آخر اسمش تأکید کرده ادامه مطلب